Hayatı sobele!
Bir avuç toprak, biraz da suyum ben.
Neyimle övüneyim, işte buyum ben.
YUNUS EMRE
Ebelenmek değildir yaşamın anlamı, sobe dediklerindedir.
Oradadır coşku ve sevinç.
Kimimiz ilk gülüşümüzde ve nefesimizde kazandığımız coşkuyu, var olanı kaybettiğimizde
Kendimi arıyorum nidalarıyla başkalarının hayatlarında
Var olmaya çalışırken… Onların varlıklarında “mış” gibi olduk...
Unvanlar edindik…
Bu unvanlara sahip olduğumuzda
Başkasının gözündeki o özenerek bakıştan kendimizi mutlu hissettik…
Oysa ‘ben’ kendine dost olmazsa samimi olmazsa bilmediği bir tanımı nasıl senle oluşturur?
Hayatımız boyunca övgüyle bahsettiğimiz mükemmeliyetçi yanımızdı bizi sınırlayan ve kendimizi okumayı engelleyen…
Ben dürüstüm, ben yalan söylemem, ben titizim...
Ben yalanı hiç sevmem derken
Söylediğimiz en gerçek yalanı söyleyerek “Yalan” kelimesine haksızlık yapmadık mı?
Yalan olan bu dünyayı gerçek gibi yaşayarak
Kendimize söylediğimiz yalanlarla devam etmedik mi hayata?
Neden yaptığımız değil, niye yaptığımızdır…
Gerçek olan ve katma değerimizdir…
Yaşamda…
Mutluluk Kahkaha Ben Sizsiniz kitabımdan…
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.